Hatıra Çıkmazı Ve Karıncalar

Kendine güvenin bir gün kusursuz bir ihaneti süsleyecek

hafıza odalarında

kibar bir hırsızdan öğreneceksin endişeyi

Saf bir sevgi kadar

inancı güçlendiren bir element yoktur yeryüzünde

bu yüzden ihanet en çok sevgiden doğar

düşkünlükler âleminde

Vaizin biri bağıra çağıra

dünya ve içindekilere süs dediğinde

en çok kendisinin aldanmadığına aldanacak mesela

En geçici hevesler durağında

ne çok beklettik yola çıkmayı

yedi kat gök yer ve insanın katlanılmaz uğrağı

dur durak bilmez zamanın

en küçük noktasında an beni

beni ân

Babamdan kutsal bir emanet gibi taşıdığım

yetim bir çocukluk

annemin beslediği kaynaktan

dizlerime taşınan sızı

Yağmur sizce de

göğün yere dökülen saçları gibi değil mi

insan da gözlerinden

pekâlâ dökülebilir yere

Sırtımdaki kamburdan tanır beni babam

dünyanın bütün acıları kardeştir

ve kaynağımız anne

Vaktim çalınmasaydı kolumdan

yüzümde ağaran hayatı anlatırdım

aklın çaresiz güven ve ihanet felsefesinden

Bir hikâye bütün yönleriyle

mükemmel işliyorsa eğer

orada saat biraz bozuktur

İnsanın içinde bir boşluk karıncalanır

hiç bilmediği

ama kabullendiği bir yükün altında

kalakalır