Çiğ bir Deveran

Sonra bir keresinde bir çiğlik edip taze şiirler yazar olmuştum

Belki pişerim diye çıktığım yolda çirkin bir şeyler oldum yanmıştım

Hem kelimeler sonra dilimde asılı kalmış cesetler gibi kokuyordu

İnsanlar duymazdan görmezden evvel burunlarını kıvırmıştı

Göz yanılır ki bakışların çoğu yavandır

Kulak duyduğuna inanmaz çoğun

Ama hassas bir burun

çiğliğin ve yanığın ve cesetlerin ve kokuların hepsini duyumsar

Benim hiç haritadan Hazar’ı bulup su içen bir keçim olmadı

Bir gün dünyanın sonuna kadar yürümek de düşmedi ayaklarıma

Hep kendi sonuma doğru yürüdüm

Hep bir başınalığa tek bir başa doğru kıvırdım sonu

Kimileri döngü der

Kimileri sonuna sel de katar bu döngüye

Kimsesiz bir döngüsel