hayatın keskin izleri ve eksik el

çiğnenip atılmış gibi bir hisle insan

kendinden ve kendi ile hissettiklerinden

gördükleri ve göründüklerinden neden iğrenir bu kadar?

ruhu balçıkla sıvanmış değildi oysa

balçığa ruh verilmişti

insan yoğrulmuş değil miydi?

bir de hiç dinmeyen 

o tutunma arzusu...

parmakları kaydıkça kenarlarından hayatın

kesik izleri kalır avuçlarında.

ne tuttuğu kanı durdurabilir

ne tutunduğu insanı.

üzerindeki dişlerden

çiğnenmişlikten

tükürülür gibi atılmaktan

üzerinde tepinmiş ayaklardan

yapıştığı her insanda

dokunduğu her varlıkta

yanından geçtiği her zerrede

kendinden nefret edişi

kendisinden nefret edilişi

hep bir ağızdan

çiğnenmişliği vuruluyor yüzüne

yüzünde dişlileri hayatın

yüzünde Tanrı’nın eksik eli!